Selectieronde 9, Cameretten

Locatie: Theater Walhalla
Plaats: Rotterdam
Gehouden op: 02-10-2009
Selectieronde 9, Cameretten Vrijdag 2 oktober is de 9e selectieronde van Cameretten in theater Walhalla in Rotterdam. In een overvol zaaltje praat de naar eigen zeggen depressieve Art-Jan de Vries (de winnaar van de persoonlijkheidsprijs van vorig jaar) de volgende kandidaten vrolijk aan elkaar: Joost van Diesen moet als eerste op en weet ondanks zijn intimiderende, lange, kale verschijning toch charmant over te komen. Hij verhaalt over zijn eenzame buurman die wat in de war is en bovendien niet lang meer te leven heeft. Per ongeluk wordt de afspraak gemaakt dat Joost de toespraak op de begrafenis van zijn buurman zal doen. Uit deze rode draad volgt een knap bedachte filosofische voorstelling over de dood, nagedachtenis en naastenliefde in de maatschappij. Hierbij wordt echter soms vergeten grappen te maken, terwijl Joost van Diesen met enkele verdwaalde one-liners en zijsprongen er wel blijk van geeft over dit talent te beschikken. Helaas wordt dit dus te weinig benut. Het verhaal blijft boeien tot het einde, dat vrij abrupt kwam en ook de artiest zelf leek te verrassen. Als tweede komt Leonard van Herwijnen het podium opgemarcheerd. In vol ornaat gekleed in een fanfare-uniform en getooid met een sousafoon (noem het geen tuba!) kijkt hij streng de zaal in. Vervolgens trakteert hij het publiek meteen op een leuke visuele vondst. Overtuigend zet hij zijn typetje als veel te fanatiek, serieus lid van de fanfare, die zijn tragikomische levensverhaal verteld. Het publiek gaat mee met zijn vakkundig acteerwerk en hij weet de lachers op zijn hand te krijgen. Het liedje over zijn jeugdliefde is niet zozeer slecht, maar duurt veel te lang en wekt daardoor eerder irritatie op dan de beoogde aandoenlijkheid. Het daaropvolgende verhaal over de zwartste dag uit zijn fanfare bestaan eindigt in een goed uitgevoerde climax. Als de voorstelling is afgelopen blijf je echter met een leeg gevoel zitten. Het verhaal lijkt niet helemaal af en er ontbreekt een lijn. Wellicht komt dit omdat Leonard van Herwijnen een beperkte speeltijd is gegund, maar ik zet er mijn vraagtekens bij of zijn typetje langer dan een half uur zou kunnen blijven boeien. Twintig minuten was echter geen enkel probleem. Als laatste voor de pauze is het de beurt aan Ditmar Bakker. Gekleed in een ochtendjas begint hij zijn voorstelling en hij komt meteen over als een innemende theaterpersoonlijkheid. Hoewel hij fysiek sterk speelt, worstelt hij met het publiek en met zijn tekst. Hij vertelt over de veranderingen in zijn leven sinds bij hem homoseksualiteit is geconstateerd en wisselt dat af met transformaties in een Fransman en een vrouw, waarvan het doel een beetje onduidelijk blijft. Met zichtbaar plezier worden af en toe politiek incorrecte grappen de zaal in geslingerd, zoals de tien raadsels/moppen tegen het einde, die op het meeste respons kunnen rekenen. De afsluiter is een minutenlange rijm over rimmen (het likken van de anus, red) in ollekebollekevorm. No further comment. Na de pauze bestijgt Sabine Beens het podium. Haar voorstelling begint met een leuk bedacht lichtspel dat dient als voorbereiding voor wat zelfspot over haar omvang. Sabine Beens heeft echter meer dan voldoende aan haar theaterpersoonlijkheid om het podium te vullen. Het talent spat er vanaf! Met haar liedjesprogramma, vol uitstekende zang en goed gespeelde typetjes blaast ze het publiek omver. Tussendoor speelt de rode draad over een vrouw die heimelijk verliefd is op haar zielsverwant, maar te laf is om er op af te stappen en een hekel heeft aan de poppenkast om de liefde. Een eervolle vermelding is er ook voor de naamloze pianist die haar begeleid en, naast komisch samenspel, ook met subtiel acteerwerk in de kantlijn grappiger was dan het publiek deed blijken. Het wat lage aantal lachmomenten in de voostelling zij vergeven. Als afsluiter is het de beurt aan Bas Nijboer. Met een ontspannen houding hanteert hij een meer stand-upachtige stijl. De kortere fragmenten gaan onder andere over het terugverlangen naar de eenvoud van de kindertijd, Jehova's, zijn jeugd in Afrika en racisme. Vooral in de eerste helft van de voorstelling schiet hij hiermee raak door te strooien met intelligente vergelijkingen en observaties. De hoge grapdichtheid is heel vermakelijk en Bas Nijboer zelf komt charmant over. Later in de voorstelling lijkt het publiek wat af te haken en is de kwaliteit van de voorstelling niet meer zo hoog als in het begin. Het is al met al nog een beetje onevenwichtig, maar de potentie is duidelijk te zien.

Tekst: Frank Brasser, Camedy.nl

  Volgende review: Selectieronde 10, Cameretten
  Vorige review: Selectieronde 8, Cameretten

Bestel de best verkopende cabaret dvd's.

Advertentie
Bent u op zoek naar cabaretiers, stand-up comedians, cabaret of andere comedy-gerelateerde acts voor bijvoorbeeld een:
  • Bruiloft
  • Bedrijfspresentatie
  • Verjaardagsfeest
  • Horeca
  • Jubileums en andere feesten
Camedy.nl verzorgt het allemaal!
Meer informatie


Banner Webshaping

©2008 - 2012 - Camedy.nl is een
onderdeel van Camedy Group

Powered by Webshaping
Home
Over ons
Zakelijk
Contact
Overige websites
Cabaretmeter.nl
Camedygroup.nl
Partners
Geschiktefilms.nl
Fietslabyrint.nl