Geplaatst op: 27-11-2009
| Gehouden op: | 26-11-2009 |
| Locatie: | Oude Luxor |
| Plaats: | Rotterdam |
(Camedy.nl) De 2e voorronde van Cameretten staan er weer drie talenten klaar om met knikkende knieën, maar met veel plezier voor een volle Oude Luxor te spelen.
Robert Derksen is een echte ‘Joost’. De krullenbol gelooft in Vissekom, gaandeweg zijn voorstelling wordt duidelijk waar dat geloof precies voor staat en waarom hij juist daarin gelooft. Een mooi gegeven, een mooi slot, alleen aan echt sterke grappen ontbeert het de Arnhemmer. Dit wordt nog eens bevestigd wanneer hij een mop vertelt. Het is onderdeel van een verduidelijking, maar had er echt niet in gehoeven. Robert heeft behoorlijk brave humor, wat weinig echt prikkelt. Zijn publieksparticipatie is bij tijd en wijle leuk, maar het mag allemaal wat spannender. Misschien komt het door zijn te vrolijke, sympathieke blik, waardoor hardheid niet overkomt.
Iris Pieterse is slechts 18 jaar jong. Haar voorspelbare leven krijgt plots een onvoorspelbare wending. Op het podium zijn de eerste paar minuten de zenuwen in haar stem goed te horen, ze snakt naar adem. Gaandeweg verliest ze haar zenuwen en komt ze iets meer los. Toch voelt het af en toe net iets te gespeeld en staat ze er nog niet naturel. Het gebrek aan ervaring speelt haar logischerwijs parten. Het maakt de bussen medestudenten in ieder geval niet veel uit, zij hebben zeker van elke minuut genoten. De rest van het publiek kan haar podiumprestatie ook waarderen, getuigen het regelmatige gelach. Haar leeftijd zorgt ervoor dat sommige onderwerpen niet helemaal geloofwaardig overkomen. Soms komt het net iets te wijs en te schools over, terwijl er anderzijds goed doordachte grappen in. Ook weet ze even goed misbruik te maken van haar vrouwelijkheid, middels wat clubbeats, discolampen en wiegende heupen. Leuke brutaliteit.
Andere brutaliteit is voelbaar als ze zegt: “jullie weten niet hoe het is om er in een keer achter te komen dat het leven onvoorspelbaar is, jullie weten niet hoe het is om in één keer volwassen te worden, jullie weten al helemaal niet hoe het is om in één keer je beste vriendin te verliezen.” Misschien is ze er niet bewust van geweest, maar het is goed mogelijk dat dit sommige mensen tegen de borst stuit. Een voorzichtigere woordkeus had hier beter op zijn plek geweest.
Ze sluit af met het echte verhaal. De foto van haar met haar beste vriendin begeleidt haar woorden. Een familiedrama heeft zich voltrokken. De foto maakt alles nog echter. Het is beladen en zorgt voor emoties bij het publiek. Interessanter is het om te zien of ze het ook zonder dit middel zou kunnen. Of Iris die kans krijgt in de finale valt nog te bezien. Zeker is wel dat Iris iemand is die in de gaten gehouden moet worden.
Thijs van Domburg is een goede afsluiter. Thijs weet alles zo goed, maar Thijs weet het tegelijkertijd ook weer niet. De verontwaardiging van Thijs is perfect voelbaar. Dat hij in zijn thuishonk Toomler regelmatig zij aan zij staat met Lebbis is te zien. De woedeaanvallen lijkt hij goed geoefend te hebben met de ‘meester van het kwaad’. Thijs gebruikt eigenlijk heel simpele metaforen, maar stuk voor stuk zijn ze raak. Ondertussen vertelt hij ook gewoon nog een duidelijk verhaal met een twist. Hij staat op het punt om op vakantie te gaan naar Japan, zijn voorliefde voor dat land is te zien aan het zwaard dat hij op zijn rug draagt. Het lijkt lang geen functie te hebben, maar zodra hij weer eens bij een woedeaanval aankomt en een bepaalde naam noemt haalt hij volkomen automatisch het zwaard uit zijn koker. Erg leuk gevonden. Een andere originele vondst is ‘het zingen bij het refein’. Kortom, Thijs van Domburg laat een zaal met een goed gevoel achter.
Gastoptreden Begijn Le Bleu
Oud-winnaar Begijn Le Bleu komt voor de gelegenheid weer even over uit Belgie. Natuurlijk brengt hij ook de nodige absurdisme mee. Een verhaal met heel veel uitstapjes naar andere verhalen. Hij weet alles zeer beeldend te vertellen en eigenlijk verveelt hij daardoor geen moment, de kijker blijft geboeid. Met hard slotapplaus bedankt het publiek de Belg dan ook.
• Kijk hier voor een foto-impressie van de avond
Robert Derksen is een echte ‘Joost’. De krullenbol gelooft in Vissekom, gaandeweg zijn voorstelling wordt duidelijk waar dat geloof precies voor staat en waarom hij juist daarin gelooft. Een mooi gegeven, een mooi slot, alleen aan echt sterke grappen ontbeert het de Arnhemmer. Dit wordt nog eens bevestigd wanneer hij een mop vertelt. Het is onderdeel van een verduidelijking, maar had er echt niet in gehoeven. Robert heeft behoorlijk brave humor, wat weinig echt prikkelt. Zijn publieksparticipatie is bij tijd en wijle leuk, maar het mag allemaal wat spannender. Misschien komt het door zijn te vrolijke, sympathieke blik, waardoor hardheid niet overkomt.
Iris Pieterse is slechts 18 jaar jong. Haar voorspelbare leven krijgt plots een onvoorspelbare wending. Op het podium zijn de eerste paar minuten de zenuwen in haar stem goed te horen, ze snakt naar adem. Gaandeweg verliest ze haar zenuwen en komt ze iets meer los. Toch voelt het af en toe net iets te gespeeld en staat ze er nog niet naturel. Het gebrek aan ervaring speelt haar logischerwijs parten. Het maakt de bussen medestudenten in ieder geval niet veel uit, zij hebben zeker van elke minuut genoten. De rest van het publiek kan haar podiumprestatie ook waarderen, getuigen het regelmatige gelach. Haar leeftijd zorgt ervoor dat sommige onderwerpen niet helemaal geloofwaardig overkomen. Soms komt het net iets te wijs en te schools over, terwijl er anderzijds goed doordachte grappen in. Ook weet ze even goed misbruik te maken van haar vrouwelijkheid, middels wat clubbeats, discolampen en wiegende heupen. Leuke brutaliteit.
Andere brutaliteit is voelbaar als ze zegt: “jullie weten niet hoe het is om er in een keer achter te komen dat het leven onvoorspelbaar is, jullie weten niet hoe het is om in één keer volwassen te worden, jullie weten al helemaal niet hoe het is om in één keer je beste vriendin te verliezen.” Misschien is ze er niet bewust van geweest, maar het is goed mogelijk dat dit sommige mensen tegen de borst stuit. Een voorzichtigere woordkeus had hier beter op zijn plek geweest.
Ze sluit af met het echte verhaal. De foto van haar met haar beste vriendin begeleidt haar woorden. Een familiedrama heeft zich voltrokken. De foto maakt alles nog echter. Het is beladen en zorgt voor emoties bij het publiek. Interessanter is het om te zien of ze het ook zonder dit middel zou kunnen. Of Iris die kans krijgt in de finale valt nog te bezien. Zeker is wel dat Iris iemand is die in de gaten gehouden moet worden.
Thijs van Domburg is een goede afsluiter. Thijs weet alles zo goed, maar Thijs weet het tegelijkertijd ook weer niet. De verontwaardiging van Thijs is perfect voelbaar. Dat hij in zijn thuishonk Toomler regelmatig zij aan zij staat met Lebbis is te zien. De woedeaanvallen lijkt hij goed geoefend te hebben met de ‘meester van het kwaad’. Thijs gebruikt eigenlijk heel simpele metaforen, maar stuk voor stuk zijn ze raak. Ondertussen vertelt hij ook gewoon nog een duidelijk verhaal met een twist. Hij staat op het punt om op vakantie te gaan naar Japan, zijn voorliefde voor dat land is te zien aan het zwaard dat hij op zijn rug draagt. Het lijkt lang geen functie te hebben, maar zodra hij weer eens bij een woedeaanval aankomt en een bepaalde naam noemt haalt hij volkomen automatisch het zwaard uit zijn koker. Erg leuk gevonden. Een andere originele vondst is ‘het zingen bij het refein’. Kortom, Thijs van Domburg laat een zaal met een goed gevoel achter.
Gastoptreden Begijn Le Bleu
Oud-winnaar Begijn Le Bleu komt voor de gelegenheid weer even over uit Belgie. Natuurlijk brengt hij ook de nodige absurdisme mee. Een verhaal met heel veel uitstapjes naar andere verhalen. Hij weet alles zeer beeldend te vertellen en eigenlijk verveelt hij daardoor geen moment, de kijker blijft geboeid. Met hard slotapplaus bedankt het publiek de Belg dan ook.
• Kijk hier voor een foto-impressie van de avond
