Geplaatst op: 18-01-2010
| Gehouden op: | 17-01-2010 |
| Locatie: | Sociëteit de Burcht |
| Plaats: | Leiden |
Camedy.nl is ook bij de tweede auditieronde van het Leids Cabaret Festival 2010 aanwezig. Zeven auditanten staan zondag 17 januari klaar om het publiek en de jury te overtuigen van hun kunnen. Camedy.nl geeft een korte impressie van de dag.
Johan Stevens maakt meteen contact met het publiek. Precies volgens het cabaretboekje, maar het dient eigenlijk een hoger doel. “We maken tegenwoordig bijna geen contact meer met elkaar”. Johan neemt het publiek mee in zijn wereld vol dure aankopen. Hoewel Johan vol energie zijn betoog doet, reageert de zaal een beetje afwachtend. Johan krijgt weinig terug van hen, terwijl zijn stuk in een volle zaal wellicht voor leuke momenten kan zorgen.
Bart Cannaerts opent eens niet met zijn gezicht naar het publiek gericht, maar telt tot 10 alsof hij verstoppertje speelt. Meteen is daar, na het omdraaien, publieksparticipatie. Op een leuke manier legt hij veel groepsdruk bij een vrouw uit het publiek. Cannaerts ergert zich vooral aan taalkundige zaken en komt met enkele originele grappen. Zijn rijmirritatie zorg voor veel en hard gelach bij het publiek. Met ‘grappen die de show net niet gehaald hebben’, gaat Cannaerts de melige kant op. Met zijn einde laat de Belg zien meer in huis te hebben dan alleen maar grappen.
De heren Fielmich & Swart zijn de enige deelnemers tot nu toe die enig actualiteit hebben verwerkt in hun act. Wilders, Hero Brinkman, Culemborg, het komt er allemaal in voor. Sommige vondsten zijn sterk, andere te voor de hand liggend. Een voorbeeld van zo’n sterke vondst is de sketch waarbij de heren sms’end en treffend verschillende stadia in een relatie neerzetten. Het slotlied wekt hilariteit bij het publiek, maar de lol is er bij het publiek na een paar coupletten wel van af.
Ludolf du Pon neemt het publiek mee door drie thema’s; de studentenvereniging, Ludolf als reisleider en Ludolf als leraar met een hoofdrol voor de liefde. Ludolf is een anti-held die behoorlijk vol is van zichzelf. Dit zorgt vol leuke momenten, waar het publiek regelmatig om lacht. Naast de drie verhaallijnen, wisselt Du Pon ook af met een lied, een gedicht en een voordracht uit zijn dagboek. Het is een interessante ‘reis’ met leuke wendingen.
De Vlaamse Dominique Minten belast het publiek met één lang verhaal van 20 minuten dat nergens prikkelt. Het ontbreken van goede grappen en spannende wendingen is daar debet aan. Opvallend want spanning zit wel in haar onderwerp; namelijk paaldansen. Helaas is ze al snel het publiek kwijt. Haar zangtoegift komt ook een beetje als een verrassing en de meerwaarde ervan is niet duidelijk. Ze laat het publiek dan ook verbaasd achter.
Emilio Guzman is een typische Comedytrain-comedian. Veel anekdotes, leuke gedachtekronkels en een hoge lachdichtheid. De nonchalante Guzman maakt zich druk om een hoop zaken en verbaast zich over net zoveel zaken, maar ondertussen schetst hij een mooi beeld van de relatie tussen zijn ouders. Origineel zijn de grappen over zijn krantenabonnement, internetdating en zijn doorslaande obsessie voor zijn uiterlijk. Guzman kon rekenen op verreweg de meeste lachers.
Waar bij de andere acts vooral de lach centraal staat, laten De Andersons zien hoe mooi theater soms ook kan zijn. Gesterkt met pianist Jarno van Es, staan Anna Argren en Roel Dullaart op het podium. Vooral Anna laat zien over een perfecte zangstem te beschikken. Hier en daar gaan de drie nog wel eens voor de lach, maar dit lijkt niet zozeer het doel te zijn. Zeker een interessante act, maar voor een cabaret festival wellicht minder geschikt. Een mooi slotapplaus is wat de act ontvangt van het publiek.
► Lees ook de eerste auditiedag van het Leids Cabaret Festival 2010
Johan Stevens maakt meteen contact met het publiek. Precies volgens het cabaretboekje, maar het dient eigenlijk een hoger doel. “We maken tegenwoordig bijna geen contact meer met elkaar”. Johan neemt het publiek mee in zijn wereld vol dure aankopen. Hoewel Johan vol energie zijn betoog doet, reageert de zaal een beetje afwachtend. Johan krijgt weinig terug van hen, terwijl zijn stuk in een volle zaal wellicht voor leuke momenten kan zorgen.
Bart Cannaerts opent eens niet met zijn gezicht naar het publiek gericht, maar telt tot 10 alsof hij verstoppertje speelt. Meteen is daar, na het omdraaien, publieksparticipatie. Op een leuke manier legt hij veel groepsdruk bij een vrouw uit het publiek. Cannaerts ergert zich vooral aan taalkundige zaken en komt met enkele originele grappen. Zijn rijmirritatie zorg voor veel en hard gelach bij het publiek. Met ‘grappen die de show net niet gehaald hebben’, gaat Cannaerts de melige kant op. Met zijn einde laat de Belg zien meer in huis te hebben dan alleen maar grappen.
De heren Fielmich & Swart zijn de enige deelnemers tot nu toe die enig actualiteit hebben verwerkt in hun act. Wilders, Hero Brinkman, Culemborg, het komt er allemaal in voor. Sommige vondsten zijn sterk, andere te voor de hand liggend. Een voorbeeld van zo’n sterke vondst is de sketch waarbij de heren sms’end en treffend verschillende stadia in een relatie neerzetten. Het slotlied wekt hilariteit bij het publiek, maar de lol is er bij het publiek na een paar coupletten wel van af.
Ludolf du Pon neemt het publiek mee door drie thema’s; de studentenvereniging, Ludolf als reisleider en Ludolf als leraar met een hoofdrol voor de liefde. Ludolf is een anti-held die behoorlijk vol is van zichzelf. Dit zorgt vol leuke momenten, waar het publiek regelmatig om lacht. Naast de drie verhaallijnen, wisselt Du Pon ook af met een lied, een gedicht en een voordracht uit zijn dagboek. Het is een interessante ‘reis’ met leuke wendingen.
De Vlaamse Dominique Minten belast het publiek met één lang verhaal van 20 minuten dat nergens prikkelt. Het ontbreken van goede grappen en spannende wendingen is daar debet aan. Opvallend want spanning zit wel in haar onderwerp; namelijk paaldansen. Helaas is ze al snel het publiek kwijt. Haar zangtoegift komt ook een beetje als een verrassing en de meerwaarde ervan is niet duidelijk. Ze laat het publiek dan ook verbaasd achter.
Emilio Guzman is een typische Comedytrain-comedian. Veel anekdotes, leuke gedachtekronkels en een hoge lachdichtheid. De nonchalante Guzman maakt zich druk om een hoop zaken en verbaast zich over net zoveel zaken, maar ondertussen schetst hij een mooi beeld van de relatie tussen zijn ouders. Origineel zijn de grappen over zijn krantenabonnement, internetdating en zijn doorslaande obsessie voor zijn uiterlijk. Guzman kon rekenen op verreweg de meeste lachers.
Waar bij de andere acts vooral de lach centraal staat, laten De Andersons zien hoe mooi theater soms ook kan zijn. Gesterkt met pianist Jarno van Es, staan Anna Argren en Roel Dullaart op het podium. Vooral Anna laat zien over een perfecte zangstem te beschikken. Hier en daar gaan de drie nog wel eens voor de lach, maar dit lijkt niet zozeer het doel te zijn. Zeker een interessante act, maar voor een cabaret festival wellicht minder geschikt. Een mooi slotapplaus is wat de act ontvangt van het publiek.
► Lees ook de eerste auditiedag van het Leids Cabaret Festival 2010
