Geplaatst op: 01-06-2010
| Gehouden op: | 31-05-2010 |
| Locatie: | Theater Bellevue |
| Plaats: | Amsterdam |
In Theater Bellevue werd gisteren feest gevierd. De avond Bies bestaat 5 jaar en Calotte 10 jaar. Dat werd gevierd met een avond vol ‘dingen die nooit vertoond waren’. Voor de gelegenheid is de presentatie in handen van een nieuw dynamische duo Micha Wertheim en Paulien Cornelisse. De avond wordt muzikaal ondersteund door het Open Bak Combo.
Michel Mulder opent de avond, normaalgesproken is hij frontman van Grote Prijs van Nederland finalist Lee Mason, maar ditmaal zingt hij solo. Mooi singer/songwriter werk is wat hij laat horen. Hij maakt de Grote Zaal in Bellevue klein en intiem.
Carolien Borgers en Ocker Gevaerts zorgen hierna voor een welkome uptempo inbreng, zij brengen namelijk een ode aan de jaren ’90. Zij laten happy hardcore nummers op gitaar opeens wel aangenaam klinken. Regelmatig klinkt er een lach van herkenning door de zaal. Charly Lownoise & Mental Theo, Paul Elstak, The Party Animals, 2 Brothers on the 4th Floor het komt allemaal voorbij. Als bonus ‘hakkuh’ de twee op het einde van hun act ook nog even.
De sfeer is goed en alle strakke theaterwetten kunnen vanavond de prullenbak in. De changementen gaan soms wat rommelig en de acts verschijnen meerdere malen uit zichzelf op het podium zonder dat de presentatoren dat door hebben, maar het mag allemaal. Het losse karakter past goed bij de avond.
Laurens Joensen neemt voor de gelegenheid twee heren uit Caracao mee. Een bassist en een ‘trommelaar’. De Caribische stemming zit er al gauw in. Tot slot geeft hij het publiek iets echt nieuws ‘Carribean Country’.
We zien wat experimentele acts, zoals Jeroen Bouwhuis en Evelien van den Broek. Vanachter haar laptop laat Evelien ‘computerruis’ door de speakers gaan. Op het podium gebeuren verder interessante dingen, zoals ‘loops’ door megafoons, en theatrale non-verbale dialogen tussen de hoofdrolspelers.
Yora Rienstra, winnaar van AKF 2009, is geïnspireerd door Sky Radio en zorgt met haar quasi-zoetsappige lied voor wat lachmomenten.
Nathalie Baartman gaat nog iets verder in haar creatieve vrijheid. Zij laat met deeg en zwoele muziek zien dat brood bakken heel sexy kan zijn. De gewokte barbies zorgen voor een passend absurdistisch slot van haar act.
Renee van Bavel laat haar gitaar, de piano en haar stem spreken. Mooie teksten, mooie stem, gevoel. Voor ondergetekende het hoogtepunt van de avond.
De boyband die Nederland al jaren mist treedt ook nog op. Stanley en de Menzo’s bezorgen een lach bij het publiek, maar ook lijkt iedereen verrast. Het is niet alleen maar een persiflage op een boyband. Martijn Hillenius, Jeroen Woe, Henry van Loon, Steef Hupkes en Niels van der Laan blijken zeer muzikaal te zijn. Er komt ‘catchy’ muziek voorbij van Michael Bubblé, mooie muziek van Oasis, maar ook de theme-song van Waku, Waku. In ‘Is dit alles?’ van Doe Maar zit een klein grapje en als toegift wordt er nog hier en daar uitgehaald bij Michael Jackon’s The Way You Make Me Feel.
Na de pauze volgt de ‘pauze-act’ Tiny en Tony Tolo. Twee veel te fout opgedofte feestbeesten in glitter, worden ondersteund door een heel slecht Casio-deuntje. Het is jolig, maar de keiharde lach weten zij niet te scoren. En dat is misschien wel wat deze avond mist. De harde lach.
Vera van der Poel valt op als ze laat zien hoe mooi minimalistisch kan zijn. Hoge noten zingt ze in een loop machine, om dit vervolgens in ‘the loop’ te laten afspelen.
Katharina Vermeulen brengt de snelheid weer terug met een uptempo versie van Paparazzi van Lady Gaga.
Micha Wertheim is de enige die af en toe op de lach speelt, maar is zich ook bewust van zijn taak als presentator. Overigens heeft hij ook aandacht besteedt aan het thema en zingt. Dat hij dit Nooit eerder Vertoond heeft snapt iedereen, maar zijn poging is prijzenswaardig, bovendien is het leuk om te zien hoeveel plezier Micha erin heeft.
Anne van Rijn (Dames voor na vieren) vertoond iets wat ze nog nooit vertoond heeft. Ze zingt solo en wel Conny Stuart’s klassieker ‘Zeur Niet’. Het publiek waant zich weer tientallen jaren terug door de mooie uitgevoerde versie van 'de ene dame na vieren'. Vervolgens laat Anne haar jazzy kant zien.
Ralph de Jong sluit de avond af met trappelende voeten onder zijn stoel. Hij gaat op in zijn eigen muziek. Gooit alle emotie in zijn muziek en de zaal voelt met hem mee. Pure blues, mooi om iemand zo te zien genieten.
Als afsluiting krijgt het publiek nog een toegift van Stanley en de Menzo’s. Dit zou zomaar de theaterhit/ festival kunnen gaan worden van komend seizoen. Voor een avondvullende act zouden ze wellicht meer afwisseling kunnen aanbrengen in hun act. Meer absurdisme, subtiele grappen in/ tijdens hun nummers, want strakke nummers, rechtlijnige nummers worden immers al genoeg gebracht.
Het publiek ziet een diverse avond, maar toch ligt de nadruk vooral op kleinkunst; kleine liedjes, mooie dingen, een voorzichtige grap. Het zijn allemaal sterke optredens. Echter bij een 3 uur durende show zou echte luchtigheid en echte comedy een welkome afwisseling zijn. Bies heeft nota bene met grote regelmatig comedy in hun line-up staan. Nu is de avond niet helemaal in evenwicht geweest.
Michel Mulder opent de avond, normaalgesproken is hij frontman van Grote Prijs van Nederland finalist Lee Mason, maar ditmaal zingt hij solo. Mooi singer/songwriter werk is wat hij laat horen. Hij maakt de Grote Zaal in Bellevue klein en intiem.
Carolien Borgers en Ocker Gevaerts zorgen hierna voor een welkome uptempo inbreng, zij brengen namelijk een ode aan de jaren ’90. Zij laten happy hardcore nummers op gitaar opeens wel aangenaam klinken. Regelmatig klinkt er een lach van herkenning door de zaal. Charly Lownoise & Mental Theo, Paul Elstak, The Party Animals, 2 Brothers on the 4th Floor het komt allemaal voorbij. Als bonus ‘hakkuh’ de twee op het einde van hun act ook nog even.
De sfeer is goed en alle strakke theaterwetten kunnen vanavond de prullenbak in. De changementen gaan soms wat rommelig en de acts verschijnen meerdere malen uit zichzelf op het podium zonder dat de presentatoren dat door hebben, maar het mag allemaal. Het losse karakter past goed bij de avond.
Laurens Joensen neemt voor de gelegenheid twee heren uit Caracao mee. Een bassist en een ‘trommelaar’. De Caribische stemming zit er al gauw in. Tot slot geeft hij het publiek iets echt nieuws ‘Carribean Country’.
We zien wat experimentele acts, zoals Jeroen Bouwhuis en Evelien van den Broek. Vanachter haar laptop laat Evelien ‘computerruis’ door de speakers gaan. Op het podium gebeuren verder interessante dingen, zoals ‘loops’ door megafoons, en theatrale non-verbale dialogen tussen de hoofdrolspelers.
Yora Rienstra, winnaar van AKF 2009, is geïnspireerd door Sky Radio en zorgt met haar quasi-zoetsappige lied voor wat lachmomenten.
Nathalie Baartman gaat nog iets verder in haar creatieve vrijheid. Zij laat met deeg en zwoele muziek zien dat brood bakken heel sexy kan zijn. De gewokte barbies zorgen voor een passend absurdistisch slot van haar act.
Renee van Bavel laat haar gitaar, de piano en haar stem spreken. Mooie teksten, mooie stem, gevoel. Voor ondergetekende het hoogtepunt van de avond.
De boyband die Nederland al jaren mist treedt ook nog op. Stanley en de Menzo’s bezorgen een lach bij het publiek, maar ook lijkt iedereen verrast. Het is niet alleen maar een persiflage op een boyband. Martijn Hillenius, Jeroen Woe, Henry van Loon, Steef Hupkes en Niels van der Laan blijken zeer muzikaal te zijn. Er komt ‘catchy’ muziek voorbij van Michael Bubblé, mooie muziek van Oasis, maar ook de theme-song van Waku, Waku. In ‘Is dit alles?’ van Doe Maar zit een klein grapje en als toegift wordt er nog hier en daar uitgehaald bij Michael Jackon’s The Way You Make Me Feel.
Na de pauze volgt de ‘pauze-act’ Tiny en Tony Tolo. Twee veel te fout opgedofte feestbeesten in glitter, worden ondersteund door een heel slecht Casio-deuntje. Het is jolig, maar de keiharde lach weten zij niet te scoren. En dat is misschien wel wat deze avond mist. De harde lach.
Vera van der Poel valt op als ze laat zien hoe mooi minimalistisch kan zijn. Hoge noten zingt ze in een loop machine, om dit vervolgens in ‘the loop’ te laten afspelen.
Katharina Vermeulen brengt de snelheid weer terug met een uptempo versie van Paparazzi van Lady Gaga.
Micha Wertheim is de enige die af en toe op de lach speelt, maar is zich ook bewust van zijn taak als presentator. Overigens heeft hij ook aandacht besteedt aan het thema en zingt. Dat hij dit Nooit eerder Vertoond heeft snapt iedereen, maar zijn poging is prijzenswaardig, bovendien is het leuk om te zien hoeveel plezier Micha erin heeft.
Anne van Rijn (Dames voor na vieren) vertoond iets wat ze nog nooit vertoond heeft. Ze zingt solo en wel Conny Stuart’s klassieker ‘Zeur Niet’. Het publiek waant zich weer tientallen jaren terug door de mooie uitgevoerde versie van 'de ene dame na vieren'. Vervolgens laat Anne haar jazzy kant zien.
Ralph de Jong sluit de avond af met trappelende voeten onder zijn stoel. Hij gaat op in zijn eigen muziek. Gooit alle emotie in zijn muziek en de zaal voelt met hem mee. Pure blues, mooi om iemand zo te zien genieten.
Als afsluiting krijgt het publiek nog een toegift van Stanley en de Menzo’s. Dit zou zomaar de theaterhit/ festival kunnen gaan worden van komend seizoen. Voor een avondvullende act zouden ze wellicht meer afwisseling kunnen aanbrengen in hun act. Meer absurdisme, subtiele grappen in/ tijdens hun nummers, want strakke nummers, rechtlijnige nummers worden immers al genoeg gebracht.
Het publiek ziet een diverse avond, maar toch ligt de nadruk vooral op kleinkunst; kleine liedjes, mooie dingen, een voorzichtige grap. Het zijn allemaal sterke optredens. Echter bij een 3 uur durende show zou echte luchtigheid en echte comedy een welkome afwisseling zijn. Bies heeft nota bene met grote regelmatig comedy in hun line-up staan. Nu is de avond niet helemaal in evenwicht geweest.
