Geplaatst op: 16-09-2009
| Gehouden op: | 15-09-2009 |
| Locatie: | LCC Wijktheater 't Kapelletje |
| Plaats: | Rotterdam |
(Camedy.nl) 15 september is alweer de vierde selectieavond van Cameretten. Ook ditmaal vormt wijkttheater ’t Kapelletje het toneel en kondigt Jorrit Rogaar de deelnemers aan.
Miel Verstappen opent de avond met de mededeling dat hij kortgeleden voor de tweede keer vader is geworden. Om de boel voor vaders wat aangenamer te maken heeft hij de geboorte-DJ in het leven geroepen. Het idee is leuk, maar hij weet niet te overtuigen en gaat net iets te lang door over dat idee. Iets wat hij jammergenoeg niet doet bij een boeiend onderwerp: IVF, reageerbuisbevruchting. Miel vertelt dat hij slecht zaad heeft. Helaas bespreekt hij slechts de randzaken er omheen, terwijl het persoonlijke verhaal wellicht interessanter zou zijn geweest.
Het duo Moes & Van Lacum opent met een dialoog in een ‘maatpakkenwinkel’. Het lijkt een dialoog die nergens naartoe gaat, maar de twist op het eind maakt het geheel af. De hardloop-sketch is heel leuk gevonden en ook daar is het slotgedeelte in de sketch goed doordacht. De heren zetten een vermakelijke act neer.
Frank Vester maakt zijn debuut op het podium. Hij is directeur geweest van een ICT-bedrijf en legt zich momenteel toe op het schrijven van kinderboeken. Duidelijk is dat dit zijn eerste keer op het podium is. Zijn gedachtes over de wereld en haar problematiek deelt hij met het publiek. Onderbouwingen worden gemist en veel gedachtes zijn te kort door de bocht om als waarheid aangenomen te worden of om grappig te worden gevonden.
De enige dame van de avond is Marieke Visser. De mooie verschijning laat zien dat ze meer is dan dat. Hakkelend en stuntelig begint ze haar act en dat gestuntel gaat 20 minuten door zonder echt te vervelen. Origineel is de wijze waarop ze Wendy van Dijk ‘toezingt’. Hele zinnen laat ze weg, zonder dat het onduidelijk is wat ze zingt. Ze neemt op een absurde manier de ‘standaard leefwijze’ op de hak. Marieke is theatraal, absurd, gebruikt het podium goed en weet de sfeer goed neer te zetten, middels een sterk lichtplan.
Bob Rietdijk staat voor het eerst op de planken. Hij opent origineel. Met een puntmuts en een schop staat hij naast een ‘andere’ tuinkabouter. Met het nodige (overbodige) gevloek en getier komt hij van zijn plek in de tuin af. Om vervolgens het publiek uit te leggen wat er aan de hand is. Zijn zenuwen zijn duidelijk te horen, als hij zinnen per ongeluk herhaalt. In eerste instantie gaat Rob onverstoorbaar verder. Zijn gedaanteverwisseling van tuinkabouter naar huiseigenaar is goed bedacht. De sketch met de baby kan in de categorie: shock-cabaret. Terwijl de daaropvolgende scene daar juist leuk op inspeelt. Enkele minuten later worden de zenuwen Bob te veel, waardoor hij zijn act niet kan vervolgen.
Miel Verstappen opent de avond met de mededeling dat hij kortgeleden voor de tweede keer vader is geworden. Om de boel voor vaders wat aangenamer te maken heeft hij de geboorte-DJ in het leven geroepen. Het idee is leuk, maar hij weet niet te overtuigen en gaat net iets te lang door over dat idee. Iets wat hij jammergenoeg niet doet bij een boeiend onderwerp: IVF, reageerbuisbevruchting. Miel vertelt dat hij slecht zaad heeft. Helaas bespreekt hij slechts de randzaken er omheen, terwijl het persoonlijke verhaal wellicht interessanter zou zijn geweest.
Het duo Moes & Van Lacum opent met een dialoog in een ‘maatpakkenwinkel’. Het lijkt een dialoog die nergens naartoe gaat, maar de twist op het eind maakt het geheel af. De hardloop-sketch is heel leuk gevonden en ook daar is het slotgedeelte in de sketch goed doordacht. De heren zetten een vermakelijke act neer.
Frank Vester maakt zijn debuut op het podium. Hij is directeur geweest van een ICT-bedrijf en legt zich momenteel toe op het schrijven van kinderboeken. Duidelijk is dat dit zijn eerste keer op het podium is. Zijn gedachtes over de wereld en haar problematiek deelt hij met het publiek. Onderbouwingen worden gemist en veel gedachtes zijn te kort door de bocht om als waarheid aangenomen te worden of om grappig te worden gevonden.
De enige dame van de avond is Marieke Visser. De mooie verschijning laat zien dat ze meer is dan dat. Hakkelend en stuntelig begint ze haar act en dat gestuntel gaat 20 minuten door zonder echt te vervelen. Origineel is de wijze waarop ze Wendy van Dijk ‘toezingt’. Hele zinnen laat ze weg, zonder dat het onduidelijk is wat ze zingt. Ze neemt op een absurde manier de ‘standaard leefwijze’ op de hak. Marieke is theatraal, absurd, gebruikt het podium goed en weet de sfeer goed neer te zetten, middels een sterk lichtplan.
Bob Rietdijk staat voor het eerst op de planken. Hij opent origineel. Met een puntmuts en een schop staat hij naast een ‘andere’ tuinkabouter. Met het nodige (overbodige) gevloek en getier komt hij van zijn plek in de tuin af. Om vervolgens het publiek uit te leggen wat er aan de hand is. Zijn zenuwen zijn duidelijk te horen, als hij zinnen per ongeluk herhaalt. In eerste instantie gaat Rob onverstoorbaar verder. Zijn gedaanteverwisseling van tuinkabouter naar huiseigenaar is goed bedacht. De sketch met de baby kan in de categorie: shock-cabaret. Terwijl de daaropvolgende scene daar juist leuk op inspeelt. Enkele minuten later worden de zenuwen Bob te veel, waardoor hij zijn act niet kan vervolgen.
