Geplaatst op: 24-09-2009
| Gehouden op: | 23-09-2009 |
| Locatie: | Theater Zuidplein |
| Plaats: | Rotterdam |
(Camedy.nl) Voor de eerste keer dit Cameretten-seizoen is de selectieronde in Theater Zuidplein. Gastheer van de avond is voor de tweede maal Art-Jan de Vries, winnaar van de Persoonlijksprijs van Cameretten 2008. Op zeer charmante wijze weet hij het publiek in de juiste stemming te krijgen.
De eerste deelnemer van de avond begint met een klassiek stuk… vader Jacob op de piano. Verwachtingsvol kijkt het publiek uit naar meer. Helaas weet Jasper Smits niet te prikkelen. Het lastige van hem is dat hij op veel vlakken lijkt op Hans Teeuwen, zowel qua uiterlijk en mimiek als het soort grappen die hij brengt. Dat valt ook het publiek op. Geroezemoes is te horen in de zaal. Het kan goed mogelijk zijn dat Jasper niet stil staat bij de gelijkenis, maar een rip-off van Hans Teeuwen, moet toch van hele goede huize komen, voordat hij omarmt zal worden door Nederland.
Thijs van Domburg, lid van de Comedytrain, weet eigenlijk meteen de zaal te pakken. Geen inleiding, geen ‘hallo’, gewoon beginnen met een herkenbaar thema. Het publiek lacht veel om zijn kijk op veelal alledaagse zaken. Vooral zijn absurde metaforen zorgen voor de nodige hilariteit. Thijs zet één lang grappig verhaal neer met een toch wel voorspelbaar eind, maar dat mag de pret absoluut niet drukken. De zaal heeft 20 minuten gezien met een enorm hoge grapdichtheid.
Raymon Hofkens is de laatste deelnemer voor de pauze. Met een bijzondere mededeling begint hij zijn show. Het publiek beantwoord dat massaal, waarop Raymon toegeeft dat hij gewoon keihard aan het liegen is. Een goede vondst, waardoor de zaal meteen warm gelachen is. Vooral de eerste minuten is de interactie met het publiek hoog. Zijn grappen zijn wisselvallig. Van voor de hand liggend tot mooie vondsten. Halverwege zijn stuk vergeet Raymon wat tekst. Iets wat hem enigszins van zijn stuk brengt, maar hij gaat door en kan toch de show afronden, zoals hij dat gepland had.
Fabian Franciscus is een kleine, jong ogende jongen. Hij weet hoe hij overkomt en maakt daar dankbaar gebruik van. De lach zit er ook bij hem vanaf het begin in. Fabian neemt ons mee naar vroeger, toen hij ook al opviel vanwege zijn voorkomen. Een grappige anekdote verandert in een serieus moment. Hij weet die balans er goed in te houden in zijn stuk. Hij krijgt meerdere malen het publiek aan het lachen en door zijn iets doordachtere grappen, komt het soms ook voor dat een zeer select gezelschap hardop lacht. Ondanks zijn jonge uiterlijk komen zijn overdenkingen geloofwaardig over, door het uitblijven van een belerende toon.
De verrassing van de avond is het optreden van Jorrit Rogaar. De winnaar van Cameretten 2008 sluit de avond af. Met ‘gewoon bijzonder’ neemt hij het publiek mee in zijn wereld en die van zijn broer. Duidelijk is te zien dat Jorrit een lange finalistentoer achter de rug heeft. Met gemak speelt hij nu met het publiek, terwijl hij vorig jaar nog het verwijt kreeg dat hij nog erg statisch was. Het publiek lacht hard om Jorrit zijn verhaal en zijn improvisaties, maar is ook zichtbaar en hoorbaar geraakt na de laatste woorden van de show.
De eerste deelnemer van de avond begint met een klassiek stuk… vader Jacob op de piano. Verwachtingsvol kijkt het publiek uit naar meer. Helaas weet Jasper Smits niet te prikkelen. Het lastige van hem is dat hij op veel vlakken lijkt op Hans Teeuwen, zowel qua uiterlijk en mimiek als het soort grappen die hij brengt. Dat valt ook het publiek op. Geroezemoes is te horen in de zaal. Het kan goed mogelijk zijn dat Jasper niet stil staat bij de gelijkenis, maar een rip-off van Hans Teeuwen, moet toch van hele goede huize komen, voordat hij omarmt zal worden door Nederland.
Thijs van Domburg, lid van de Comedytrain, weet eigenlijk meteen de zaal te pakken. Geen inleiding, geen ‘hallo’, gewoon beginnen met een herkenbaar thema. Het publiek lacht veel om zijn kijk op veelal alledaagse zaken. Vooral zijn absurde metaforen zorgen voor de nodige hilariteit. Thijs zet één lang grappig verhaal neer met een toch wel voorspelbaar eind, maar dat mag de pret absoluut niet drukken. De zaal heeft 20 minuten gezien met een enorm hoge grapdichtheid.
Raymon Hofkens is de laatste deelnemer voor de pauze. Met een bijzondere mededeling begint hij zijn show. Het publiek beantwoord dat massaal, waarop Raymon toegeeft dat hij gewoon keihard aan het liegen is. Een goede vondst, waardoor de zaal meteen warm gelachen is. Vooral de eerste minuten is de interactie met het publiek hoog. Zijn grappen zijn wisselvallig. Van voor de hand liggend tot mooie vondsten. Halverwege zijn stuk vergeet Raymon wat tekst. Iets wat hem enigszins van zijn stuk brengt, maar hij gaat door en kan toch de show afronden, zoals hij dat gepland had.
Fabian Franciscus is een kleine, jong ogende jongen. Hij weet hoe hij overkomt en maakt daar dankbaar gebruik van. De lach zit er ook bij hem vanaf het begin in. Fabian neemt ons mee naar vroeger, toen hij ook al opviel vanwege zijn voorkomen. Een grappige anekdote verandert in een serieus moment. Hij weet die balans er goed in te houden in zijn stuk. Hij krijgt meerdere malen het publiek aan het lachen en door zijn iets doordachtere grappen, komt het soms ook voor dat een zeer select gezelschap hardop lacht. Ondanks zijn jonge uiterlijk komen zijn overdenkingen geloofwaardig over, door het uitblijven van een belerende toon.
De verrassing van de avond is het optreden van Jorrit Rogaar. De winnaar van Cameretten 2008 sluit de avond af. Met ‘gewoon bijzonder’ neemt hij het publiek mee in zijn wereld en die van zijn broer. Duidelijk is te zien dat Jorrit een lange finalistentoer achter de rug heeft. Met gemak speelt hij nu met het publiek, terwijl hij vorig jaar nog het verwijt kreeg dat hij nog erg statisch was. Het publiek lacht hard om Jorrit zijn verhaal en zijn improvisaties, maar is ook zichtbaar en hoorbaar geraakt na de laatste woorden van de show.
