Geplaatst op: 25-09-2009
| Gehouden op: | 24-09-2009 |
| Locatie: | Theater Zuidplein |
| Plaats: | Rotterdam |
(Camedy.nl) Voor de tweede dag achter elkaar is de selectieronde in Theater Zuidplein en wordt de avond weer lekker luchtig aan elkaar gebabbeld door Art-Jan de Vries. Zonder moeite weet hij het publiek op te warmen.
Cristian Pielich opent deze zevende selectieronde. Een timide, klungelige man dat is wat hij neerzet. Zijn grappen zijn zeer droog. Iets waar het publiek niet altijd evenveel raad mee weet. Dan weer een harde lach in de linkerhoek van de zaal, dan weer een gniffel. Zijn typetje zet Cristian goed neer. Hij heeft ‘verstand van zaken’.
Clarissa Widya komt speciaal voor Cameretten uit Londen gevlogen om eens te kijken of wat zij doet leuk gevonden wordt. Aan de reacties van het publiek te zien zit dat wel goed. De dame met Indonesisch bloed komt regelmatig zeer verrassend uit de hoek. Tijdens haar openingslied plaagt ze op een leuke manier iemand uit het publiek. Haar anekdotes zijn leuk. Wat ze doet is allemaal ook net iets anders dan wat we deze selectierondes hebben gezien. Ze heeft charme en behandelt het veel gebruikte onderwerp ‘sex’ op een nette manier. Mooi gekozen metaforen weet ze te kiezen voor dit thema. Door haar articulatie komen sommige woorden helaas niet aan en soms lijkt ze nog een beetje te zoeken naar wat ze wil zeggen. Als ze in het Oude Luxor komt te staan, heeft ze de mogelijkheid om te laten zien dat ze aan deze kleine aandachtspuntjes heeft gewerkt. Of ze de voorronde echt haalt wordt medio oktober bekend gemaakt.
Lachen met je moeder is een duo die meteen aan de haal gaat met hun ‘moeder’. Dik tweeënhalve minuut lang komen er fragmenten van nummers voorbij waar ‘mama’ in voorkomt. Onder hard gelach van het publiek leven de heren zich uit. Soms is dat tegen het cartooneske aan.De scene met de buitenlandse DJ’s is er één met een leuke opbouw. Op elke gelegenheid kunnen zij ingehuurd worden en ondertussen wordt hun act ondersteund door bijpassende muziek. Het duo laat een breed assortiment aan sketches zien en eigenlijk wordt alles zeer goed ontvangen. Dat zou kunnen liggen aan hun aanwezige aanhang, maar dat is misschien niet helemaal eerlijk om te zeggen. In het Oude Luxor kunnen ze wellicht laten zien dat ze voor iedereen leuk zijn. Half oktober wordt bekend of de jury er ook zo over denkt.
Mohammed El Khamssi valt meteen op door zijn brede torso. Verrassend is daardoor zijn ‘dansende’ intro. Het maakt de stoer ogende Marokkaan meteen gezellig. Sympathieke humor is wat hij de eerste minuten brengt. Helaas wordt zijn act naarmate de show vordert wat rommeliger. Hij lijkt te zoeken naar zijn materiaal en de keuze voor een Michael Jackson-dansmoment is eigenlijk moeilijk te plaatsen. Jammer is dat hij een oude mop omgevormd heeft tot podium materiaal , maar mooi is daarentegen dat hij durft te spelen dat hij voor homo wordt aangezien en daar op doorgrapt alsof hij zelf een homo is. Gedurfd om als Marokkaan op deze manier het onderwerp de revue te laten passeren.
Cristian Pielich opent deze zevende selectieronde. Een timide, klungelige man dat is wat hij neerzet. Zijn grappen zijn zeer droog. Iets waar het publiek niet altijd evenveel raad mee weet. Dan weer een harde lach in de linkerhoek van de zaal, dan weer een gniffel. Zijn typetje zet Cristian goed neer. Hij heeft ‘verstand van zaken’.
Clarissa Widya komt speciaal voor Cameretten uit Londen gevlogen om eens te kijken of wat zij doet leuk gevonden wordt. Aan de reacties van het publiek te zien zit dat wel goed. De dame met Indonesisch bloed komt regelmatig zeer verrassend uit de hoek. Tijdens haar openingslied plaagt ze op een leuke manier iemand uit het publiek. Haar anekdotes zijn leuk. Wat ze doet is allemaal ook net iets anders dan wat we deze selectierondes hebben gezien. Ze heeft charme en behandelt het veel gebruikte onderwerp ‘sex’ op een nette manier. Mooi gekozen metaforen weet ze te kiezen voor dit thema. Door haar articulatie komen sommige woorden helaas niet aan en soms lijkt ze nog een beetje te zoeken naar wat ze wil zeggen. Als ze in het Oude Luxor komt te staan, heeft ze de mogelijkheid om te laten zien dat ze aan deze kleine aandachtspuntjes heeft gewerkt. Of ze de voorronde echt haalt wordt medio oktober bekend gemaakt.
Lachen met je moeder is een duo die meteen aan de haal gaat met hun ‘moeder’. Dik tweeënhalve minuut lang komen er fragmenten van nummers voorbij waar ‘mama’ in voorkomt. Onder hard gelach van het publiek leven de heren zich uit. Soms is dat tegen het cartooneske aan.De scene met de buitenlandse DJ’s is er één met een leuke opbouw. Op elke gelegenheid kunnen zij ingehuurd worden en ondertussen wordt hun act ondersteund door bijpassende muziek. Het duo laat een breed assortiment aan sketches zien en eigenlijk wordt alles zeer goed ontvangen. Dat zou kunnen liggen aan hun aanwezige aanhang, maar dat is misschien niet helemaal eerlijk om te zeggen. In het Oude Luxor kunnen ze wellicht laten zien dat ze voor iedereen leuk zijn. Half oktober wordt bekend of de jury er ook zo over denkt.
Mohammed El Khamssi valt meteen op door zijn brede torso. Verrassend is daardoor zijn ‘dansende’ intro. Het maakt de stoer ogende Marokkaan meteen gezellig. Sympathieke humor is wat hij de eerste minuten brengt. Helaas wordt zijn act naarmate de show vordert wat rommeliger. Hij lijkt te zoeken naar zijn materiaal en de keuze voor een Michael Jackson-dansmoment is eigenlijk moeilijk te plaatsen. Jammer is dat hij een oude mop omgevormd heeft tot podium materiaal , maar mooi is daarentegen dat hij durft te spelen dat hij voor homo wordt aangezien en daar op doorgrapt alsof hij zelf een homo is. Gedurfd om als Marokkaan op deze manier het onderwerp de revue te laten passeren.
