Geplaatst op: 28-09-2009
| Gehouden op: | 27-09-2009 |
| Locatie: | ZaalCafeRestaurant De Unie |
| Plaats: | Rotterdam |
(Camedy.nl) Cameretten is de achtste selectieronde voor de tweede maal in De Unie. Art-Jan de Vries praat het geheel aan elkaar.
Trio Niels is het eerste… duo, want Rob is op vakantie, vertelden ze. De heren “wisten niet helemaal zeker of dit nou cabaret was”. In ieder geval is het duo zeer muzikaal . Met een lekkere basslijn wordt de zang van de ene helft ondersteund. Opvallend en mooi is ook de keuze voor de trombone als achtergrond van een ander lied. De zang doet soms denken aan Spinvis. Het is een vermakelijke act, waarbij de muzikaliteit van Rutger goed wordt uitgebuit. Wellicht kan hij onder het kopje kleinkunst worden weggezet.
Ludolf du Pon komt op met een zomerse outfit; bergschoenen, korte broek, t-shirt. Hij is gids. Ludolf is een echte verteller. Hier en daar is plek voor een lach. Het publiek laat dan ook af en toe een lach horen, maar de vertelling blijft lastig om 20 minuten lang geboeid te volgen. Het is daarvoor net te vlak.
Martijn Crins begint hyperactief en met wat gespeelde flauwe grappen. Na een lied vertelt hij over God die hij persoonlijk kent. Volgens Marijn heeft God een drankprobleem. In no time is Marijn zelf God en laat hij zien hoe God over al zijn scheppingen denkt. Deze sketch smeert Martijn lekker lang uit. Zodat hij goed theatraal kan uitpakken. Dronken zwalkt hij over het podium en valt nog een paar keer op zeer kunstzinnige wijze. Op een gegeven moment wordt de sketch erg melig en vanaf dan is elke opmerking reden tot lachen bij het publiek.
Enige vrouw van de avond is Berit Companjen. De kleine dame opent vrolijk en goed dansend, om vervolgens even lekker te ontspannen in een zitzak. Losjes improviseert ze. Alsof ze niets heeft voorbereid, zo ontspannen zit Berit erbij. Ze zegt het zelf al “dit gaat een beetje op de tafel van 5 lijken.” En soms voelt dat inderdaad toch wel een klein beetje zo.
Chris van der Ende opent mooi. Traditionele Braziliaanse muziek met subtiel verwerkt baby gehuil speelt vlak voor hij opkomt. Het intro voelde net ietsjes te lang, zacht geroezemoes was hoorbaar op de tribune. De eerste woorden zijn pakkend. Chris staat in Brazilie. De geadopteerde comedian gaat bijna zijn biologische moeder ontmoeten en weet niet wat hij tegen haar moet zeggen. Vervolgens neemt hij ons mee naar zijn jeugd en opvoeding in Nederland. Het publiek geniet hoorbaar van zijn hoge grapdichtheid, maar lijkt ook geraakt door de mooie laatste scene. De muziek komt terug en na een lange overdenking weet hij opeens wat hij moet zeggen tegen zijn moeder.
Trio Niels is het eerste… duo, want Rob is op vakantie, vertelden ze. De heren “wisten niet helemaal zeker of dit nou cabaret was”. In ieder geval is het duo zeer muzikaal . Met een lekkere basslijn wordt de zang van de ene helft ondersteund. Opvallend en mooi is ook de keuze voor de trombone als achtergrond van een ander lied. De zang doet soms denken aan Spinvis. Het is een vermakelijke act, waarbij de muzikaliteit van Rutger goed wordt uitgebuit. Wellicht kan hij onder het kopje kleinkunst worden weggezet.
Ludolf du Pon komt op met een zomerse outfit; bergschoenen, korte broek, t-shirt. Hij is gids. Ludolf is een echte verteller. Hier en daar is plek voor een lach. Het publiek laat dan ook af en toe een lach horen, maar de vertelling blijft lastig om 20 minuten lang geboeid te volgen. Het is daarvoor net te vlak.
Martijn Crins begint hyperactief en met wat gespeelde flauwe grappen. Na een lied vertelt hij over God die hij persoonlijk kent. Volgens Marijn heeft God een drankprobleem. In no time is Marijn zelf God en laat hij zien hoe God over al zijn scheppingen denkt. Deze sketch smeert Martijn lekker lang uit. Zodat hij goed theatraal kan uitpakken. Dronken zwalkt hij over het podium en valt nog een paar keer op zeer kunstzinnige wijze. Op een gegeven moment wordt de sketch erg melig en vanaf dan is elke opmerking reden tot lachen bij het publiek.
Enige vrouw van de avond is Berit Companjen. De kleine dame opent vrolijk en goed dansend, om vervolgens even lekker te ontspannen in een zitzak. Losjes improviseert ze. Alsof ze niets heeft voorbereid, zo ontspannen zit Berit erbij. Ze zegt het zelf al “dit gaat een beetje op de tafel van 5 lijken.” En soms voelt dat inderdaad toch wel een klein beetje zo.
Chris van der Ende opent mooi. Traditionele Braziliaanse muziek met subtiel verwerkt baby gehuil speelt vlak voor hij opkomt. Het intro voelde net ietsjes te lang, zacht geroezemoes was hoorbaar op de tribune. De eerste woorden zijn pakkend. Chris staat in Brazilie. De geadopteerde comedian gaat bijna zijn biologische moeder ontmoeten en weet niet wat hij tegen haar moet zeggen. Vervolgens neemt hij ons mee naar zijn jeugd en opvoeding in Nederland. Het publiek geniet hoorbaar van zijn hoge grapdichtheid, maar lijkt ook geraakt door de mooie laatste scene. De muziek komt terug en na een lange overdenking weet hij opeens wat hij moet zeggen tegen zijn moeder.
