Selectieronde 10, Cameretten

Opener van de avond is Eddy Houtveen. Hij is wakker geworden met één gedachte;  “ik ben vandaag 30 geworden”. De tweede gedachte laat hem denken wat hij eigenlijk heeft bereikt tot nu toe. En dat is niet veel. Hij neemt ons mee naar een terugblik op zijn leven. Amusant, maar net niet boeiend genoeg. Af en toe krijgt hij het publiek mee, maar het is te weinig. Hij komt op het einde nogmaals terug op het feit of het wel of niet wat heeft bereikt. Na een vergelijking met Afrika, kopt hij een cliché in; “ik moet niet zo zeuren”.

Johan Stevens staat voor het tweede achtereenvolgende jaar op het Cameretten-podium. Dit jaar brengt hij een andere voorstelling. Johan denkt graag aan wat hij eigenlijk nog zou willen hebben, terwijl hij er geen geld voor heeft. De opsomming van ‘gadgets’ is erg grappig. Zijn overdenking zijn goed en niet standaard. Zijn vertelling ondersteunt hij met krachtige expressie.

De heren van ‘Grote Mannen’ beginnen met een goed overdreven ‘jongerenbegroeting’. Vervolgens draait alles om blowen en meisjes. Het eerste doen ze graag en het tweede willen ze graag, maar daar komt niets van terecht. De stoere heren zijn eigenlijk gewoon onhandig en verlegen. Het inhoudelijke materiaal is niet zo sterk. Ze vertellen veel, maar zeggen niet zo veel.

Tom Montfrooy maakt zijn debuut op het podium. Superenthousiast komt hij op. Hij neemt het hele podium in en stelt zich voor aan één iemand uit het publiek. Helaas ebt de kracht daarna meteen weg uit zijn stuk. Bizarre, absurde gedachtes komen voorbij. Het lijkt erop of Tom zoveel mogelijk sex-gerelateerde onderwerpen in zijn stuk wilde gooien met de gedachte dat dat wel zou aanslaan. Het tegenovergestelde bleek waar.