Selectieronde 12, Cameretten

 De avond wordt geopend door Maeike Sijtsma, Femke Hoeksma en Sanne Hoeksma, ofwel Three-ality. Voor de gelegenheid is er geen enkel lachmoment De drie Friezinnen zingen prachtig in het Oud-Hollands. Het is mooi om te zien en te horen, het geheel ziet er gelikt uit. Rekwisieten, kleding, dans. Alles klopt, maar voor Cameretten is het eigenlijk niet geschikt. Talentvol is het trio zeker. Niet voor niets waren de dames begin dit jaar al te zien bij De Wereld Draait Door en stonden ze in een volle Paradiso.

Adam Fields staat voor een hele moeilijke opgave. Hij wilde graag meedoen aan Cameretten, maar de Londenaar moet daarvoor wel zijn show in het Nederlands doen. Na een lange voorbereiding staat Adam het publiek op een charmante manier te woord. “Vloeiend Nederlands” roept hij zelf. Dat klopt, tenminste…  als je het Engelse accent wegdenkt. Hij opent op een Engelse straat. Als een ‘hooligan’ roept, scheldt en schreeuwt hij in het Engels dat hij het zat is en weggaat. Nederland gaat zijn nieuwe thuis worden. Met leuke anekdotes over vroeger neemt hij de zaal mee in zijn wereld. Adam is vooral als stand-up comedian bekend. In het Engels speelt hij al jaren elke zaal plat. De grapdichtheid is in Rotterdam iets minder en door de taalbarrière lijkt hij toch wat kracht en scherpte te missen.

Arjen van Wifferen komt op terwijl we op de achtergrond staat geluiden horen. Hij loopt over het podium. Als hij stilstaat vormen zijn eerste woorden een gedicht. Mooi geschreven, mooie stijl en een mooi thema; hij weet nog niet waar hij staat. Zijn grappen komen helaas niet aan, maar echt op de lach lijkt hij ook niet te spelen.

Arno Smit is met 61 jaar de oudste deelnemer. Hij “zou hier eigenlijk niet moeten staan”. Hij wacht op zijn zoon en vult zodoende even de tijd op. Dit doet hij met ouderwetse liedjes. Hij probeert de zaal mee te krijgen en dat lukt hem aardig. Flauwe grappen vormen een beetje de rode draad in zijn stuk. Voor een eerste keer op een podium is het een redelijk optreden.  

Salih Kilic doet ook voor de tweede keer mee. Twee jaar eerder haalde hij nog de voorronde. Salih is een typische conferencier die soms wat ‘ijsbeert’ over het podium. Het geheel voelt echter erg ingestudeerd . Af en toe krijgt hij de zaal aan het lachen, maar of hij dit jaar de voorrondes haalt is nog maar de vraag. Tot twee keer toe is Salih namelijk zijn tekst kwijt. De eerste keer wordt hij nog gesouffleerd door een met hem meegereisde dame. Even later komt hij andermaal niet meer op hetgeen hij heeft geschreven. Salih besluit de handdoek in de ring te gooien, maar krijgt desondanks een mooi slotapplaus